نامه امام به آقاي منتظري + چند تذکرزمان: 6 فروردين 1368 / 18 شعبان 1409مکان: تهران، جمارانموضوع: «عدم صلاحيت براي تصدي رهبري نظام جمهوري اسلامي»مخاطب: منتظري، حسينعليبسم الله الرحمن الرحيمجناب آقاي منتظريبا دلي پر خون و قلبي شکسته چند کلمه اي برايتان مي نويسم تا مردم روزي در جريان امر قرار گيرند. شما در نامه اخيرتان نوشته ايد که نظر تو را شرعاً بر نظر خود مقدم مي دانم؛ خدا را در نظر مي گيرم و مسائلي را گوشزد مي کنم. از آنجا که روشن شده است که شما اين کشور و انقلاب اسلامي عزيز مردم مسلمان ايران را پس از من به دست ليبرالها و از کانال آنها به منافقين مي سپاريد، صلاحيت و مشروعيت رهبري آينده نظام را از دست داده ايد. شما در اکثر نامه ها و صحبتها و موضعگيريهايتان نشان داديد که معتقديد ليبرالها و منافقين بايد بر کشور حکومت کنند. به قدري مطالبي که مي گفتيد ديکته شده منافقين بود که من فايده اي براي جواب به آنها نمي ديدم. مثلاً در همين دفاعيه شما از منافقين تعداد بسيار معدودي که در جنگ مسلحانه عليه اسلام و انقلاب محکوم به اعد

انگيزه شما از اينکه شغل روحانيت را انتخاب کرديد چيست؟ خدا را شکر که ما را در زماني آفريد که دم روح اللهي ابرمردي چون خميني کبير در غياب حجت حق، روان مرده جامعه مان را زندگاني بخشيد و سرداب تاريک وجود ملتمان را که در اثر ظلم هاي 2500ساله، همچون زنداني ظلماني شده بود با نور ايمان روشني بخشيد و از منجلاب فساد و تباهي ها رهايي بخشيد. و خدا را شاکرم که نظام الاهي اش را پس از وجود دُرگونه اش حفظ کرد.اقيانوس بي کرانه يِ انديشه گاه مي رسد که انديشه آدمي را به فراسوي ماديات سوق مي دهد و انسان را در ذهن به پرسش هايي از نفس مجبور مي کند. آدمي در اين لحظه است که با خود مي گويد راستي تو کيستي و از کجا آمدي و هستي ات از کدامين وجود است؟ براي چه خلق شده و چه بايد در قبال زندگي ات انجام دهي!؟فطرت انسان ها که شالوده اين پرسش ها مي باشد خود با کمک نيروي عاقله، آدمي را راهنمايي مي نمايد و اين خود آدمي است که بايد با مهار هوا و هوس، لجام خود را به دست قوه يِ عاقله بدهد و قدرت عقلاني با کمک انگيزه هاي فطري، مرکبي رهوا